Paard en landschap

paard

 

Mensen die paarden houden zijn vaak heel betrokken bij hun leefomgeving. Ze zijn veelal in het veld actief, genieten van het buitenleven en willen daarom ook vanzelfsprekend op een verantwoorde manier met het land omgaan waarop hun paarden staan.

Toch is er sprake van ‘verpaarding van het landschap’. Boerderijen worden woonboerderijen en de beschikbare weiden worden ingevuld met paarden. Omdat duidelijke richtlijnen voor het uiterlijk ontbreken, ontstaat vaak wildgroei, zoals langgerekte witte afzettingen en hekwerken, prikkeldraad, hoge lichtbakken rondom buitenbakken en oude zeecontainers als schuil- en  overnachtingsplaatsen.

Veel particuliere paardhouders willen wel investeren in het landschap. Vaak ontbreekt het aan kennis hoe het paardhouden kan worden ingepast in het landschap. Hoe leg je een poel aan? Kan je paarden eigenlijk wel laten grazen in een weide waar fruitbomen staan? Hoe ziet de meest ideale paardenweide er eigenlijk uit? Hoe kan een natuurlijke slootkant goed worden onderhouden. Kortom: hoe pas je het paardenerf in, in de bestaande omgeving?

Meestal zijn geen grote investeringen nodig, het zijn vaak eenvoudige ingrepen, met vervolgens een verbluffend resultaat van meer bloemen, meer amfibieën, meer vogels, meer natuurschoon en meer plezier voor paard en paardeigenaar.
Voor mij is het een genoegen te werken aan erven waar niet alleen ‘het groen’ mooi verdeeld is, maar waar ook het paard een plek krijgt in het groen, op een zodanige manier dat het paard zoveel mogelijk natuurlijk wordt gehouden, terwijl de indeling in de ruimte passend is in het landschap.